Business

Εϊναι ώρα η Δυση να προετοιμαστεί για έναν μακρύ πόλεμο στην Ουκρανία


Του Gustav Gressel

Στις 29 Μαρτίου, ο υφυπουργός Άμυνας της Ρωσίας, Αλεξάντερ Φόμιν, ανακοίνωσε ότι οι δυνάμεις της χώρας του θα περιορίσουν τη στρατιωτική τους δραστηριότητα γύρω από το Κίεβο και το Τσερνίγιφ και αντί αυτού θα εστιάσουν στην “απελευθέρωση” της περιοχής του Ντονμπάς. Πραγματικά, ο ρωσικός στρατός σταμάτησε να προωθείται. Τα στρατεύματά του ετοίμασαν αμυντικές θέσεις και εν μέρει αποσύρθηκαν. Αλλά οι Ουκρανοί εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία και επιτέθηκαν, καταλαμβάνοντας τις ρωσικές θέσεις βόρεια και ανατολικά του Κιέβου. Στη συνέχεια, οι ρωσικές δυνάμεις αποσύρθηκαν εντελώς από θέσεις δυτικά του Χαρκόβου.

Και έτσι μια νέα επίθεση ξεκινά στο Ντονμπάς. Η Ρωσία έχει φέρει στρατεύματα από όλη τη χώρα, συμπεριλαμβανομένων εκτεθειμένων περιοχών όπως ο θύλακας της στο Καλίνινγκραντ στη Βαλτική Θάλασσα. Οι δυνάμεις που χρησιμοποιήθηκαν προηγουμένως γύρω από το Κίεβο και το Σούμι, βρίσκονται ακόμη στη διαδικασία ανασυγκρότησης και επανεξοπλισμού και μπορεί να συμμετέχουν σε αυτή την επίθεση πιο μετά.

Στρατιωτικά, οι μάχες στο Ντονμπάς παρέχουν πλεονεκτήματα στη Ρωσία. Η προσπάθεια προώθησης κατά μήκος πολλών αξόνων -Κίεβο, Σουμι, Χάρκοβο, Ντονμπάς, Χερσώνα, Ζαπορίζια- την ίδια στιγμή, έχει περιορίσει τις ρωσικές δυνάμεις. Σε κανένα από αυτά τα μέτωπα δεν μπόρεσε να πετύχει αποφασιστική υπεροχή σε δύναμη πυρός. Οι ρωσικές γραμμές εφοδιασμού ήταν τεράστιες και η υπεράσπισή τους έγινε πολύ δύσκολη απέναντι στις ουκρανικές ενέδρες. Στο Ντονμπάς, οι γραμμές ανεφοδιασμού είναι πιο μικρές, το σιδηροδρομικό δίκτυο πιο πυκνό και οι δυνάμεις που ελέγχονται από τη Ρωσία, προσφέρουν ασφάλεια στα μετόπισθεν. Επομένως φαίνεται λογικό να προσπαθήσουν και να νικήσουν τις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις σε αυτό το κομμάτι της χώρας παρά κοντά στο Κίεβο.

Αλλά αυτό σημαίνει ότι η κατάκτηση και εξάλειψη της Ουκρανίας έχει βγει από το τραπέζι; Μήπως αυτό σημαίνει ότι ο Πούτιν θα ήταν πρόθυμος να κάνει ειρήνη εάν καταλάβει όλο το Ντονμπάς; Δεν σημαίνει αυτό.

Η αποχώρηση της Ρωσίας από το Κίεβο φαίνεται να είναι μια προσωρινή υπόθεση. Για να ελαχιστοποιήσει τις δικές της απώλειες και να μεγιστοποιήσει αυτές της Ουκρανίας, οι ρωσικές επιθέσεις επικεντρώνονται πλέον προς μια κατεύθυνση τη φορά. Για την ώρα, αυτή είναι το Ντονμπάς. Η κατάληψη αυτής της περιοχής θα βελτίωνε την ικανότητα της Ρωσίας να ξεκινήσει -μετά από μία ακόμη παύση για να ανασυνταχθεί- μια επίθεση στην πόλη του Χαρκόβου το καλοκαίρι. Μετά από αυτό, θα μπορούσε να συνεχίσει την επίθεση από τη νότια πόλη της Χερσώνας, είτε προς τα βόρεια είτε προς τα ανατολικά. Αντί να καταλάβει έδαφος, η επίτευξη ενός μεγαλύτερου ποσοστού φθοράς (σε ό,τι αφορά στην αναλογία των ουκρανικών και ρωσικών απωλειών), θα μπορούσε να είναι το κλειδί για τον καθορισμό της επιτυχίας ή της αποτυχίας για τις ρωσικές ένοπλες δυνάμεις. Η Μόσχα μπορεί να συντηρήσει τον πόλεμο στρατιωτικά και οικονομικά. Μπορεί να διαρκέσει και χρόνια.

Στη Σύρια, οι αρχικές προσπάθειες της Ρωσίας να προχωρήσει γρήγορα κατά μήκος πολλών αξόνων, είχαν επίσης μικρή επιτυχία. Επομένως, σε μια κίνηση που αποσκοπούσε να εξαπατήσει τους αντιπάλους, ο Πούτιν ανακοίνωσε μια αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων από τη Σύρια, τον Μάρτιο του 2016. Τα ρωσικά και συριακά στρατεύματα από τότε, εστίασαν τις επιθέσεις τους σε έναν στόχο τη φορά, επικεντρώνοντας πρώτα στην Παλμύρα, στη συνέχεια στο σαλέπι και μετά στις ανατολικές και κεντρικές περιοχές, στρεφόμενοι τελικά βόρεια, στο Ιντλίμπ. Με το να θέτει σαφείς επιχειρησιακές προτεραιότητες και να κατακτά μια περιοχή κάθε φορά, η Ρωσία επέκτεινε αποφασιστικά το έδαφος που ήλεγχε ο Μπασάρ Αλ Άσαντ μετά από μια “αποχώρηση” που απλώς προανήγγειλε μια επιχειρησιακή παύση.

Η Ρωσία φαίνεται τώρα να ακολουθεί το ίδιο μοτίβο στην Ουκρανία. Οι δυνάμεις της έχουν αποδειχθεί ανίκανες να συντηρήσουν γρήγορες και βαθιές επιχειρήσεις, αλλά μπορούν ακόμη να κερδίσουν έναν αργό πόλεμο φθοράς. Τις τρεις τελευταίες εβδομάδες, οι ρωσικές επιθέσεις με βαλλιστικούς πυραύλους και πυραύλους ρουζ, έχουν στοχεύσει συστηματικά την αμυντική βιομηχανία της Ουκρανίας, καθώς και αποθήκες πετρελαίου και διυλιστήρια. Το πρώτο υποβαθμίζει την ικανότητα της Ουκρανίας να παράγει πυρομαχικά και να συντηρεί τις ένοπλες δυνάμεις της, καθιστώντας την πιο εξαρτημένη από τη Δύση, το δεύτερο περιορίζει την κινητικότητα των εφεδρειών της Ουκρανίας.

Εάν η Ουκρανία έπρεπε να συντηρήσει έναν πόλεμο φθοράς, θα πρέπει να βασιστεί στη στήριξη της Δύσης. Αλλά εδώ έρχεται το δύσκολο κομμάτι. Επειδή οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις είναι εξοικειωμένες μόνο με τα σοβιετικά συστήματα, η Δύση είναι σε θέση απλώς να παρέχει εξοπλισμό-κληρονομιά από τη Σοβιετική Ένωση, που εξακολουθεί να υπάρχει σε αποθέματα και οπλοστάσια ορισμένων στρατών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης. Μια τέτοια βοήθεια μπορεί να έχει άμεσο αποτέλεσμα, αλλά μόνο για περιορισμένο διάστημα: δεν είναι όλα τα συστήματα διαθέσιμα στους αριθμούς που χρειάζεται η Ουκρανία, ενώ η προσφορά πυρομαχικών είναι δύσκολη διότι νέα εργοστάσια κατασκευάζουν πυρομαχικά για συστήματα τα οποία αυτοί οι στρατοί σχεδίαζαν να καταργήσουν, η εκπαίδευση των ουκρανικών πληρωμάτων και στρατιωτικών για τον χειρισμό του δυτικού εξοπλισμού, απαιτεί χρόνο. Αλλά τελικά αυτό είναι ανέφικτο, ότι είναι τα μόνο συστήματα των οποίων την εφοδιαστική αλυσίδα, ελέγχουν οι δυτικές δυνάμεις σε βιώσιμη βάση.

Και πάλι, η Ουάσιγκτον ηγείται της προσπάθειας, προμηθεύοντας την Πολωνία και άλλα μέλη του ΝΑΤΟ της ανατολικής πτέρυγας με εξοπλισμό, να απελευθερώσουν τα αποθέματα τους σε σοβιετικό εξοπλισμό και να τα στείλουν στην Ουκρανία, αρχίζοντας παράλληλα να εκπαιδεύουν Ουκρανούς στρατιώτες στον πλεονάζοντα αμερικανικό εξοπλισμό, ο οποίος μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα θα αντικαταστήσει παλαιού τύπου σοβιετικό εξοπλισμό. Καθώς η Δύση στερείται βλημάτων πυροβολικού διαμετρήματος 152 χιλιοστών, το να συμπεριληφθούν τα πρότυπα συστήματα πυροβολικού 155 χιλιοστών του ΝΑΤΟ στο τελευταίο πακέτο στρατιωτικής βοήθειας των ΗΠΑ, είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Αλλά αυτό που χρειάζεται να καταργηθεί πιο άμεσα, είναι τα πυραυλικά σστηματα αεράμυνας. Αυτό όχι επειδή δεν έχουν μείνει καθόλου προμήθειες προς παράδοση- η Σλοβακία έστειλε πρόσφατα S-300 στην Ουκρανία- αλλά διότι σε ό,τι αφορά στο logistics και στην εκπαίδευση, μια τέτοια αντικατάσταση είναι εξαιρετικά χρονοβόρα και χρειάζεται να σχεδιαστεί κάπως εκ των προτέρων.

Όλα αυτά θα έχουν επίσης συνέπειες για τη συνεχιζόμενη (αν) ικανότητα των Ευρωπαίων να πατήσουν στα πόδια τους όταν πρόκειται για την άμυνα. Η απροθυμία της Γαλλίας και της Γερμανίας να ενωθούν σε αυτή την προσπάθεια, θα έχει διαρκή αρνητική επίπτωση στην εμπιστοσύνη στη Ευρώπη και στην πολιτική ισχύ της ευρωπαϊκής άμυνας, όσο και στη δύναμη των ευρωπαϊκών ενόπλων δυνάμεων. Η κίνηση της Φινλανδίας και της Σουηδίας προς το ΝΑΤΟ είναι ένα σαφές σημάδι ότι βλέπουν το Άρθρο 42/7 της συνθήκης της ΕΕ, ως ανεπαρκές. Και οποιαδήποτε σοβαρή διευθέτηση ασφάλειας στην Ευρώπη, πρέπει να περιλαμβάνει τις ΗΠΑ. Ίσως να μην είναι ακόμη σαφές ότι βάζοντας πρώτα τις εθνικές υποθέσεις, έχει επηρεάσει αρνητικά την προοπτική για μια μελλοντική αμυντική ενοποίηση της ΕΕ. Ο Σολτς ανησυχεί όλο και περισσότερο για το κλίμα στο δικό του κόμμα. Αλλά για να υποστηρίξουν πλήρως την Ουκρανία, η οποία βρίσκεται στην πρώτη γραμμή άμυνας για την υπόλοιπη ήπειρο, οι Ευρωπαία πρέπει να σχεδιάσουν τώρα τον μακροχρόνιο πόλεμο που σκοπεύει να κ΄ναι η Ρωσία, καθώς οδηγείται προς τα δυτικά.

Μπορείτε ν δείτε το κείμενο εδώ: https://ecfr.eu/article/ukraine-time-for-the-west-to-prepare-for-the-long-war/



Supply hyperlink

Leave a Reply

Your email address will not be published.